Opis:
W „Bierkach” - ideowo-konstrukcyjnej, ale nie fabularnej kontynuacji „Berka”, vol. 2 dłuższego, miejmy nadzieję, cyklu „Miłosnych gier Marcina Szczygielskiego” - zalety jego pisarstwa błyszczą światłem jeszcze pełniejszym. Na tle „Bierek” „Berek” wydaje się bardziej powściągliwy i „misyjny” - „Bierki”, szlachetną tę „misyjność” zachowując, dają jednocześnie dużo większego kopa od samej lektury.
Okładka. Goła dupa i świetnie umięśnione nogi faceta w jockstrapach, genialnych (pewnie drogich) adikach Nike i wysokich białych sportowych skarpetach. Na prawym skrzydełku okładki więcej jego małych fotek we wszystkich frakcjach cmyka: między rozwalonymi po męsku udami widać fajnie wypełniony przód jocksów. Lewe skrzydełko to (analogicznie do dyptykowej wyklejki „Berka”) migawki ze świata żeńskiej współbohaterki, nakreślonej po mistrzowsku, nie gorzej niż pełnokrwiści, pełnoslipowi, bohaterowie męscy. Pamiętam o tym i zachwycam się, a przecież nie potrafię widzieć świata „Bierek” inaczej niż przez pryzmat młodych kutasów: szesnastoletniego Pawła Sieniawskiego, ucznia klasy Ic warszawskiego liceum im. nie przypadkiem Iwaszkiewicza, oraz jego starszego kolegi Wojtka ksywa Piołun; mocno wypchanych w kroku dresów i sportowych spodenków wuefisty Kucharczyka oraz dużego chuja Chwaścikowskiego, kolegi Pawła z klasy, który lubi pokazywać swoje oprzyrządowanie podczas przebierania się przed wuefem (ku rozpaczliwie ukrywanym wzwodom Pawła); inaczej – last but ever so first – niż przez mgiełkę zapachu jebiących skarpet Pawła tudzież przez z pozoru nieważki, a równie jak dla mnie istotny chyba tylko dla autora drobny kadr, w który łapie on wzruszająco przetartą szarą skarpetkę Wojtka. Dla każdego faceta, którego jarają męskie śmierdzące skarpety i lubi się w nich pierdolić, autor przygotował w „Bierkach” co najmniej kilkadziesiąt stron, do których będzie się wracać, aż się je wykuje na pamięć. Marcin doskonale czuje ten klimat, zresztą podejrzewałem to już na podstawie jego maksymalnie jarającej fotki – leżącego na brzuchu w fajowskich grubych skarpetach, jako żywo przypominających te góralskie, które Paweł ma na nogach, gdy przyjmuje w swój odbyt pierwszego w życiu kutasa – kochanego, delikatnego choć twardego i spragnionego kutasa wspaniałego starszego kolegi Wojtka. Autor przesycił tę scenę tak fizykalnie dojmującym doznaniem miłości tych chłopców i jego własnej do tych chłopców, osiągnął taką jej prawdziwość i piękno, że wzmianka o skarpetach ich obu nie mogła być niezamierzona.
Scena pierwsza. Wuefista Kucharczyk jest hetero i ma wysokie mniemanie o swojej macho-samczości. Dowodzi jej sobie jebiąc koleżankę historyczkę Annę Lewandowską w szkolnej izbie pamięci, przy samym sztandarze szkoły. Jako wielki heteros jest szczególnie wyczulony na najlżejsze przejawy pedalstwa w otoczeniu, bez trudu zatem spośród uczniów wyłuskuje Pawła, gdy widzi, jak Paweł zachowuje się patrząc na rozbierających się kolegów. Postanawia pobawić się kosztem małego pedałka. Wzywa go do kantorka i szydzi z jego upodobań. Spokojny z natury Paweł - latami tresowany przez starszego brata i jego kumpli, którzy (przy bierności rodziców, zakochanych w starszym Olku) cwelili go, delikatniutkiego, na różne sposoby, z wąchaniem śmierdzących skarpet i odlewaniem się na chłopaka włącznie - nie potrafi się postawić skurwielowi, znosi upokorzenie, bo... jest w tym facecie niemalże zakochany. Cholernie go podnieca wysportowane ciało wuefisty i jego duży, dorosły chuj pokaźnie wypychający mu niebieskie dresy lub krótkie czerwone spodenki sportowe. Teraz nauczyciel jest właśnie w tych spodenkach, potężnie wypchanych w kroczu, a jakby tego było mało, to jeszcze w adidasach z czerwonymi paskami i krótkich białych skarpetkach, z których bielą zajebiaszczo kontrastuje smagłość jego owłosionych łydek. Nie ma siły, szesnastoletniemu homoseksualnemu chłopcu musi natychmiast stanąć w spodniach jego młody kutas, rwący się do mężczyzn i starszych chłopaków, każdego ranka i wielokrotnie w ciągu dnia stawiający namiot w jego bokserkach i chociaż intensywnie, coraz namiętniej, coraz częściej walony, to i tak zawsze gotowy do tryskania na zawołanie tak skorą, tak ochotną chłopięcą spermą. Wyrafinowany Kucharczyk widząc w nogawce Pawła kształt stojącego kutasa zdejmuje jednego adika i stopą w białej skarpetce uciska przez spodnie twardego chuja ucznia, który nie wytrzymuje i spuszcza się w bokserki, czując szybko powiększającą się plamę wilgoci na udzie. Kto z nas podobnej sceny nie przeżył naprawdę lub w młodej gejowskiej wyobraźni, dla której nie ma absolutnie żadnych granic? Kto z nas będąc w wieku Pawła nie miał problemu z ukrywaniem ciągle powracających wzwodów? Kto nie walił wtedy konia po kilkanaście razy dziennie, a i to przy byle widoku lub dotyku bezwiednie nie śmietanił majtek?
Sytuacje. Idąc dalej. Znamy stereotypowych polskich ojców, którzy nie wyobrażają sobie, by (nie daj Boże jedyny) syn był pedałem, a jeśli ośmiela się nim być, wyrzucają go (dokładnie: wypierdalają – s. 159, i to jest właściwe słowo) z domu na zbitą pedalską mordę ruchaną śmierdzącymi chujami innych pederastów. Takie ma poglądy i tak się zachował mało zarabiający i piwkujący wieczorami w wytartym fotelu przed telewizorem tatusiek Pawła. To wystarczy, by w Pawle zobaczyły siebie tysiące czytelników-gejów. I dziesiątki tysięcy takich, którzy mieli lub nadal mają, jak Paweł, histeryczne mamusie, załamujące ręce nad własnym i syna nieszczęściem, ale przecież niepotrafiące się dzieciaka wyrzec i próbujące uzdrowić jego stosunki z ojcem, a przynajmniej potajemnie się dowiadywać, co się z synem dzieje. Wreszcie setki tysięcy tych, którym przez szkolną golgotę pomogła przejść tak zwana najlepsza kumpela, charakterna przyjaciółka, w pełni akceptująca orientację przyjaciela i gotowa go bronić przed napastnikami, choć czasem żałująca, że nie może się z nim połączyć fizycznie: Aśka Kapustnicka, wierna druhna Pawła. Utożsamią się z Pawłem Sieniawskim rzesze gejów, którzy za młodu zostali perfidnie wykorzystani przez starszą zblazowaną ciotę, zainteresowaną jedynie wyruchaniem młodej dupy – jak Paweł przez niejakiego Łukasza poznanego w stołecznej Utopii. A ilu z nas zebrało się na odwagę, by w szkole podczas lekcji powiedzieć, że jest się gejem – jak Wojtek „Piołun” Rońda? Marcin Szczygielski zgromadził w swojej książce sytuacje najbardziej typowe dla dorastania młodego geja i jego wpasowywania się w przeważająco heteroseksualny i niekoniecznie przyjazny świat. To powoduje, że czytelnikiem „Bierek” może, a wręcz powinien stać się Everygay - uniwersalny gejowski podmiot czytelniczy.
Dramaturgia.Typowość przedstawionych sytuacji bynajmniej nie oznacza typowości, banalności sposobu ich pokazania. Zachowując sprawdzony już w „Berku” schemat dwutorowej, naprzemiennej narracji pierwszoosobowej: od Pawła i od Anny, jednym ABSOLUTNIE GENIALNYM QUI PRO QUO uruchomionym na s. 72 Szczygielski spaja wszystkie wątki, wikła ze sobą wszystkie dramatis personae i nadaje akcji przyspieszenie, które wartko poniesie ją aż do samego końca. A na końcu pojawi się... piorun kulisty. Powinno być jak w finale (ostatnie didaskalium) piątego aktu „Balladyny”: piorun spada i zabija królowę – powinien trafić w wuefistę Kucharczyka, który jest w „Bierkach” Schwarzcharakterem number one. Ale nie. W ogóle przez cały czas nie jest tak jak byśmy mogli się tego spodziewać. Żadnych detali fabularnych oczywiście nie zdradzę, by nikomu nie zniweczyć przyjemności lektury, a zapewniam, że lektura „Bierek” to jedna z nielicznych przyjemności, jakie w najbliższym czasie mogą spotkać nas, nieszczęsnych, zmaltretowanych Polaków, między jedną żałobą narodową a drugą powodzią tysiąclecia.
Klienci, którzy kupili ten produkt, kupili również:
