0
Łącznie : 0,00 zł
Twój koszyk jest pusty!
aktualizuj

Warhol. Sztuka użytkowa

E-mail
Cena:
23,00 zł
Cena / COM_VIRTUEMART_UNIT_SYMBOL_:
Numer artykułu: AL-72
W Magazynie
Share:

Fascynują mnie chłopcy, których życie upływa na tym, iż starają się zostać doskonałymi dziewczynami. Fascynują mnie, bowiem ich wysiłki są olbrzymie – po pierwsze, chcą odrzucić wszystkie jawnie męskie oznaki płci, a po drugie, chcą przybrać wszystkie oznaki kobiecości... To bardzo ciężka praca. Tylko tyle chcę powiedzieć – pisał Andy Warhol, Mojżesz Prawodawca popartu, glam rocka i wszelkiej transgresji.

Urodził się 6 sierpnia 1928 jako Andrew Warhola, w robotniczej rodzinie słowackich imigrantów, w Forest City w Pensylwanii. Uczęszczał do szkoły artystycznej przy Carnegie Institute of Technology w Pittsburghu. W 1949 przeniósł się do Nowego Jorku, zmienił nazwisko na Andy Warhol, zaprzyjaźnił się z Jasperem Johnsem i Robertem Rauschenbergiem, którzy również znaleźli się pod wpływem poglądów Marcela Duchampa na kulturę masową.

Dziecię wieku reklamy, zaczynał karierę jako rysownik reklamowy w drugiej połowie lat 50. Jego właściwy debiut artystyczny przypadł na rok 1961: chodzi o pięć obrazów zaprezentowanych w oknie wystawowym nowojorskiego domu towarowego Bonwit Teller. Jest nazywany ojcem popartu. W 1966 „Time” przestrzegał, że popart jest zagrożeniem dla „normalnej” męskości, że jest kierunkiem „campowym” – uchwycono się tu terminu, który po raz pierwszy padł w ogłoszonym dwa lata wcześniej eseju Susan Sontag „Notatki o campie”. Istotnie, „gejowskość” czy może tylko, jak moglibyśmy powiedzieć dzisiaj, „metroseksualność” projektów Warhola była rękawicą rzuconą machoizmowi, który zdominował sztukę w latach 50. Jednak tak rewolucyjna postawa miała swoją cenę. Narastająca campowość w wyglądzie i zachowaniu samego Warhola odebrała mu sympatię wielu przyjaciół, w tym pierwszych idoli: Johnsa i Rauschenberga. Warhol tym bardziej zaczął podkreślać swoją specyficzną zniewieściałość.

Od dzieciństwa fascynowała go kondycja gwiazdy, idola mas. Jego pierwsze portrety na jedwabiu, z 1962, przedstawiały Troya Donahue i Elvisa Presleya. Sam zresztą się z nimi identyfikował, sam chciał być gwiazdą. Portretował później inne „celebrities”: Marilyn Monroe (krótko po jej śmierci w 1962), Elizabeth Taylor, Jacqueline Kennedy. Jednak najbardziej kojarzony jest z projektami puszek zupy Campbella i butelek coca-coli. Najlepszym potwierdzeniem tego, że sam osiągnął status gwiazdy, był zamach na jego życie ze strony feministki Valerie Solanas, na której życie wywierał, jak stwierdziła, zbyt wielki wpływ – opętana Warholem, w 1968 strzeliła mu w klatkę piersiową. Rany były poważne i Warhol do końca życia zmagał się z konsekwencjami postrzału.

Jego studio artystyczne, zwane The Factory, położone przy Union Square w Nowym Jorku, było istotnie fabryką wypuszczającą druki, buty, filmy, okładki płyt, zdjęcia, portrety, książki itd. W latach 70. przez Fabrykę przewinęło się mnóstwo znakomitości świata kultury, w charakterze modeli bądź sponsorów projektów, m. in. Mick Jagger, Brigitte Bardot, Michael Jackson, Truman Capote.

W latach 1963-1968 Warhol nakręcił ponad 60 filmów. Jeden z najsłynniejszych, „Sleep” (1963), przedstawia mężczyznę (Johna Giomo, z którym Warhol był w związku) śpiącego przez osiem godzin. W 35-minutowym filmie „Blow Job” (1963) mamy tylko jedno ujęcie twarzy Toma Bakera obciągającego chuja Willardowi Maasowi. „Vinyl” z 1965 jest adaptacją „Mechanicznej pomarańczy” Anthony’ego Burgessa. Legendarny artysta undergroundowy Jack Smith pojawia się w filmie „Camp”. „Lonesome Cowboys” (1968) są pseudowesternem. Warhol pozostawił również swoje autorskie filmowe wizje Draculi i Frankensteina. Na sprzęcie prymitywnym z punktu widzenia dzisiejszych możliwości technicznych osiągał efekty zapowiadające rzeczywistość wirtualną. W swojej Fabryce ubierał facetów w spodnie z krokiem w kolanach na trzydzieści lat przed wybuchem mody rapersko-skejtowskiej.

Warhol wziął pod swoje producenckie skrzydła zespół The Velvet Underground występujący z wokalistką Nico, choć w rzeczywistości jego wkład w powstanie ich pierwszego albumu polegał na opłaceniu studia nagraniowego i zaprojektowaniu okładki. Następnym słynnym projektem była okładka albumu Rolling Stonesów „Sticky Fingers” (1971). Cztery lata później Warhol wykonał kilka portretów lidera grupy Micka Jaggera. Był zaprzyjaźniony z dużoma muzykami, w tym z Bobem Dylanem i Johnem Lennonem.

Ukoronowaniem kariery Warhola był tytuł Absolut Vodka Artist, uzyskany w 1985.

Znamienne, że przez całe życie Warhol zachowywał szacunek dla Kościoła rzymskokatolickiego i był mu wewnętrznie oddany, regularnie chodził na msze, mimo świadomości, że jako pedał nie może być w pełni zaakceptowany przez tę wspólnotę. Był demonstracyjnie apolityczny, a w sposobie bycia bardziej dandysowski niż wyzywająco pedalski. Niemniej wspierał kariery innych gejów, jak np. Keitha Haringa i młodego malarza Jean-Michela Basquiata, z którym łączyła go miłość. Był niewątpliwie gejem, w swoich dziennikach otwarcie opisał intymne stosunki łączące go z kilkoma mężczyznami. W jego pracach pojawiały się motywy charakterystyczne dla ikonografii gejowskiej: drag queens, kowboje itd. Wszakże u progu kariery informował prasę, że miewa „dziewczyny”, oczywiście były to partnerki fikcyjne. Nie były to jeszcze czasy otwartości dla gejów w USA. Naciskany w kwestii swojej seksualności wykręcał się niskim libido i nadwrażliwością na cudzy dotyk. Neurotyczna mimoza uczulona na cudzy dotyk, jako pierwszy uprawomocnił i zinstytucjonalizował zjawisko seksu przez telefon.

Zmarł 22 lutego 1987 w Nowym Jorku, wskutek komplikacji po wycięciu woreczka żółciowego. Został pochowany na katolickim cmentarzu w Bethel Park na południe od Pittsburgha. W Pittsburghu znajduje się jego muzeum – jest to największe w Ameryce muzeum poświęcone jednemu artyście, znajduje się tam ponad 4 tys. prac Warhola. W 1992 powstała fundacja jego imienia na rzecz pomocy młodym artystom, której kapitałem pierwotnym był majątek Warhola, wart w chwili jego śmierci ponad 20 mln dolarów.

Na dużym ekranie Warhola zagrali: Crispin Glover w filmie Olivera Stone’a „The Doors” (1991), w „Basquiacie” (1996) Juliana Schnabela – David Bowie, w „I Shot Andy Warhol”  (1996) reżyserki Mary Harron – Jared Harris. W Warhola wcielili się potem jeszcze Sean Gregory Sullivan w „54” (1998) i Guy Pearce w „Factory Girl” (2006).

Andy Warhol, Sztuka użytkowa, Benedikt Taschen, 1991 (tekst w języku niemieckim)

Od ponad dziesięciu lat dostarczamy Wam filmy i zabawki erotyczne, które zadowolą każdego.

Kontakt

  •  

    Adres: 60-857 Poznań
    Mylna 32/34A lok.2

  •  

    E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

  •  
    Tel.: +48-61-8427470
    Tel. kom.: +48-602-243891
Top
Ta strona używa plików Cookies. Proszę zapoznać się z celem ich używania i możliwościami zmiany ustawień Cookies w przeglądarce. Polityka prywatności. More details…