Opis:
Firma Boxer Barcelona to jedna z najbardziej znanych gejowskich fetyszystycznych firm na Zachodzie Europy. Ciuchy przez nią produkowane święcą tryumfy podczas różnorodnych gejowskich imprez. Oferta tej firmy trafia do miłośników klimatów skinowskich, militarnych, skórzanych, ale także do wielbicieli fistingu. Ponieważ rzeczy te prezentują się wyjątkowo elegancko na każdym facecie, każdy może wzbogacić swoje ciuchy o koszulki lub kurtki z logo X. Oferta hiszpańskiego Boxera jeszcze nie była dostępna na polskim rynku, dlatego kupując te ciuchy masz pewność, że będziesz oryginalny. Wszystkie koszulki i kurtki wykonano z materiałów najwyższej jakości.
Klasyczny flek typu MA-1 bomber. W kolorze khaki, z wizerunkiem siedzącego skina naszytym na plecach. Wewnątrz pomarańczowa.
Protoplaści współczesnych skinów zaczynali od dopasowanych marynarek. Zostały one jednak szybko wyparte przez kurtki lotnicze typu MA-1, głównie firm Alpha i Warrior, najczęściej ciemnogranatowe wpadające w czerń lub zielone.
Pierwowzór zwany flight jacket lub bomber jacket został zaprojektowany dla pilotów wojskowych jeszcze w czasach I wojny światowej, gdy większość samolotów nie miała zabudowanej kabiny dla pilota, trzeba więc było opracować hermetyczną kurtkę dobrze izolującą od zimna na znacznych wysokościach. Udało się to Amerykanom, którzy we wrześniu 1917 wdrożyli kurtkę lotniczą skórzaną, ale o kroju zbliżonym do obecnego, z zamkami błyskawicznymi, wysokim kołnierzem i kapturem, nieraz z brzegami wykończonymi futrem. W tym czasie piloci belgijscy i francuscy używali jeszcze długich skórzanych płaszczy.
Amerykańska kurtka „bombowa” podlegała dalszym przeróbkom. Leslie Irvin opracował model podbity baranicą, którego masową produkcję rozpoczął w 1926 w Wielkiej Brytanii. Stał się głównym zaopatrzeniowcem angielskiego lotnictwa podczas II wojny światowej. Zapotrzebowanie było tak wielkie, że musiał zaangażować wielu podwykonawców pracujących poza główną fabryką, co tłumaczy powstałe różnice w kroju i kolorze w stosunku do wersji kanonicznej. Rola kurtek była nie do przecenienia, ponieważ samoloty stawały się coraz doskonalsze, większość powietrznych bitew toczono już na takich wysokościach, gdzie temperatura spadała do minus 50 stopni Celsjusza, natomiast kabiny wciąż nie były izolowane. Zewnętrzna część kurtek była produkowana z wysokogatunkowego stylonu, wynalezionego na krótko przed wybuchem II wojny, i miała poliestrowe aplikacje.
Dwa historyczne, najlepiej znane typy amerykańskich kurtek lotniczych to A-2 i G-1. Pierwszy był w użyciu do roku 1978 i został wyparty przez G-1, który był projektem Marynarki Wojennej USA dla pilotów z nią współpracujących. Obie kurtki zdążyły stać się kultowe, symbolizowały honor i gotowość do podejmowania męskich wyzwań. Nosili je hollywoodzcy ekranowi idole, filmy takie jak „Top Gun” Tony’ego Scotta (1986), z Tomem Cruise’em w roli pilota marynarki, przyczyniały się do gwałtownego wzrostu popytu na kurtkę typu G-1. W 1921 zapoczątkowano produkcję linii B z myślą o pilotach bombowców, największą popularność zyskały typy B-3 i B-15. Z kolei Marynarka wdrażała linię M (tu najsłynniejszym okazał się typ M-445), a następnie linię CWU.
Współczesna, najchętniej używana przez skinów kurtka typu MA-1 jest wypadkową linii A i M, łączącą najlepsze ich cechy. W kanonicznej amerykańskiej wersji wojskowej produkowanej od 1949 jest ciemnozielona i zwykle ma pomarańczowe obramowania. Posiada dwie zewnętrzne kieszenie z przodu, dwie wewnętrzne, w jednej z wewnętrznych znajduje się podkieszonka na identyfikator (wcześniejsze modele miały ją wszytą w kołnierz), a na lewym rękawie zamykana suwakiem kieszonka na długopis. Istnieje też lżejsza (L-ight), letnia wersja znana jako L-2B, która zastąpiła szyte już wcześniej typy L-2 i L-2A, które od MA-1 różniły się brakiem wewnętrznych kieszeni, za to posiadały naramienniki.
Typ MA-1 zdobył tak wielką popularność wśród cywilów, szczególnie skinów i motocyklistów, że armia nie mogła się nim dłużej posługiwać, bo stracił odróżniającą cechę umundurowania. Do wojskowych łask wróciła linia CWU, a konkretnie modele CWU-45P (na chłodniejszą pogodę) i CWU-36P (na cieplejsze dni), oba wykonane z ognioodpornego nomexu.
Kurtka lotnicza jako taka jest uważana za produkt narodowy Stanów Zjednoczonych. W 1993 w takich kurtkach wystąpiła delegacja amerykańska na kongresie APEC (Asia-Pacific Economic Cooperation – forum ekonomicznym 21 krajów nadpacyficznych) w Seattle. Z początkiem XXI wieku flight jacket zaczęła się pojawiać jako nieobowiązkowy element stroju hiphopowców. Wprowadziły ją do wyposażenia niektóre departamenty amerykańskiej policji, ze względu na optymalny krój i dobre własności izolacyjne. Do Europy pierwsze egzemplarze zaczęły się przedostawać jeszcze w latach 50., a na dobre typ MA-1 zadomowił się na naszym kontynencie w połowie lat 60., wraz z uruchomieniem eksportu przez firmę Alpha Industries na potrzeby europejskiego lotnictwa i hurtowników cywilnych.
Na przestrzeni lat zmieniały się detale wyglądu interesującego nas tu najbardziej typu MA-1, co było spowodowane pojawianiem się doskonalszych materiałów i technik szycia lub zmianami w urządzeniu kabiny pilota. Wszystkie kolejne modyfikacje były odnotowywane w rejestrach wojskowych. Pierwowzór oznaczony symbolem MIL-J-8279 doczekał się sześciu modyfikacji, od A do F. Wersja F została wprowadzona na początku lat 80. i obowiązuje do dzisiaj. Poszerzyła się też paleta kolorów: do kanonicznego nocnego granatu wpadającego w czerń oraz zieleni, cenionej za ułatwianie kamuflażu w terenie zadrzewionym, doszły kolory popularne w użyciu cywilnym, także oczywiście wśród skinów: czarny, czerwony, niebieski, srebrny, szary, żółty.
Skini w pełni zaanektowali kurtki lotnicze w latach 80., początkowo obnosząc je po londyńskich klubach, gdzie zostały dostrzeżone przez magazyny modowe, takie jak „The Face” i „I. D.”, i poddane przeróbkom designerskim. Oprócz skinów nosi je także miejska subkultura planchas w Urugwaju.
Dostępne Opcje:
Rozmiar:
