Opis:

1992/2008, USA, 85 min., odnowiona wersja

Scenariusz, reżyseria, zdjęcia, montaż:                 Gregg Araki

Produkcja:                                                                        Marcus Hu, Jon Gerrans

Associate Producer:                                                      Andrea Sperling

Koprodukcja:                                                                   Jim Stark

Producenci wykonawczy:                                           Evelyn Hu, Jon Jost, Henry Rosenthal, Mike Thomas

Światło:                                                                              Chris Münch

Dźwięk (nagrania):                                                        Dave Cash, Joyce Brouwers, Jack Kofman

Dźwięk (project):                                                           George Lockwood

Asystent montażu:                                                        Tommy Huie

Asystentka dźwięku:                                                    Marianne Dissard

Muzyka:                                                                             Cole Coonce

Benevolent Music Gods:                                             Matt Adell, Jim Nash/Waxtrax! Records

Obsada

Luke                                                                                    Mike Dytri

Jon                                                                                       Craig Gilmore

Doctor                                                                                Mark Finch

Daisy                                                                                   Mary Woronov

Fern                                                                                     Johanna Went

Darcy                                                                                   Darcy Marta

Peter                                                                                   Scot Goetz

Ken                                                                                      Bretton Vail

Barbie                                                                                 Nicole Dillenberg

7-11 couple                                                                       Stephen Holman, Magie Song

Three stooges                                                                 Peter Lanigan, Jon Gerrans, Jack Kofman

Neonazi                                                                             Christopher Mabli

Tarzan                                                                                 Michael Now

Jane                                                                                     Michael Haynes

Gus                                                                                      Peter Grame

Arguing couple at Ralphs                                            Craig Lee, Torie Chickering

Buddhist                                                                            J. Sidney Beswick

Twister Master                                                                  Paul Bartel

Pełen niespodziewanych zwrotów akcji film o brawurowej ucieczce modnych i kipiących elokwencją kochanków.

- David Ansen, Newsweek

Wściekle seksowny, przezabawny, szalony, przesycony pożądaniem i tęsknotą za prawdziwą miłością.

Peter Travels, Rolling Stone

Opis filmu

Luke jest młody, przystojny i zbuntowany. Jest zakażony wirusem HIV. Może z tego wynika jego obojętność wobec życia. Jon jest niezależnym pisarzem, który właśnie dowiedział się, że też jest seropozytywny. Kiedy się spotykają, wybucha między nimi szalone uczucie, pełne namiętności, erotyzmu i pasji.

Dwaj wyobcowani ze społeczeństwa kochankowie wyruszają w wielką podróż. Podążają bez jasno określonego celu przez surrealistyczną Amerykę lat 90’, biorąc udział w licznych strzelaninach i pościgach samochodowych. A wszystko to w rytmie mocnej, industrialnej muzyki.

Ten wczesny film Gregga Arakiego należy do klasyki gatunku New Queer Cinema. Jego premiera odbyła się w 1992 roku na Festiwalu Sundance, gdzie otrzymał nominację do nagrody głównej. W roku 2008 pokazano go tam ponownie w odrestaurowanej i zremiksowanej wersji, która będzie właśnie wydana w Polsce. Film wyświetlany był między innymi w Berlinie i na Warszawskim Międzynarodowym Festiwalu Filmowym.

Na świecie The Living End zyskał sławę obrazu kultowego (mówi się o nim, że to gejowska wersja Thelmy i Louise). Jest to znakomity przykład kina postmodernistycznego, które – choć pozostaje krytyczne wobec popkultury, to jednak czerpie z niej pełnymi garściami. Pomimo upływu lat film ten nie stracił niczego ze swojej bezkompromisowej zadziorności. To prawdziwy rarytas dla koneserów niezależnego kina autorskiego w wydaniu amerykańskim.

Początki New Queer Cinema

W 1992 roku odbyła się premiera nowego obrazu Gregga Arakiego - The Living End. Publiczności zgromadzonej na Sundance Festival wyświetlono wtedy również filmy: Swoon Toma Kalina,Edward II DerekaJarmana orazThe hours and times Christophera Müncha. Zestawienie powyższych tytułów zainspirowało krytyczkę – B. Ruby Richa do ogłoszenia nadejścia New Queer Cinema w sztuce filmowej.

Elementem wspólnym tych filmów jest czas, w którym powstały i towarzyszące mu nastroje. Epoka, która z dzisiejszej perspektywy wydaje się już bardzo odległa, odcisnęła piętno na całym ówczesnym życiu społecznym, politycznym i kulturalnym. Późne lata 80' i wczesne 90' zapisały się w historii świata jako czas rozpaczy, niepewności, gniewu i strachu przed AIDS, które niespodziewanie wyniszczyło całą generację. Napędzani złością ludzie wychodzili na ulice, brali udział w marszach i organizowali widowiskowe manifestacje, a wszystko po to, by wykrzyczeć swoją wściekłość na system. Każdy na swój własny sposób starał się wyrazić uczucia towarzyszące pandemii AIDS. Również Gregg Araki nie mógł pozostać obojętny na tę sytuację. W 1992 roku wyreżyserował The Living End - film o podróży dwóch kochanków, który tchnął świeży powiew w epokę sparaliżowaną strachem przed śmiertelną chorobą.

Pomimo upływu lat obraz Gregga Arakiego nie stracił na aktualności. Z tego powodu narodził się pomysł, by dostosować pierwotną wersję The Living End do najnowszych standardów technologicznych. Film w nowej odsłonie jest nadal nieco chaotyczny i pełen surowego uroku, lecz przy tym łatwiejszy w odbiorze oraz bardziej efektowny. Nowa wersja The Living End została zakwalifikowana do oficjalnej selekcji Sundance Film Festival w 2008 roku.

Geneza filmu

Szkic do TheLiiving End powstał w 1988 roku i początkowo nosił tytuł Fuck the world. Pomysł na film narodził się z poczucia niepewności i lęku przed AIDS, które towarzyszyły młodym ludziom w połowie lat 80'. Strach przed nieznanym wcześniej wirusem zataczał coraz szersze kręgi i prowokował pytania o granice zaufania, pożądania i miłości w obliczu śmiercionośnej choroby. Negatywne nastroje tamtych czasów znalazły odbicie w depresyjnym zakończeniu pierwowzoru The Living End, w którym giną obaj kochankowie. Osobiste przeżycia reżysera sprawiły jednak, iż koncepcja finału uległa zmianie. Podczas redagowania tekstu reżyser był uwikłany w swoją pierwszą „prawdziwą” relację z chłopakiem i przez to jego nastawienie stało się trochę mniej pesymistyczne. Gregg Araki był przekonany, że kryzys wywołany przez AIDS zakończy się do czasu ukończenia realizacji The Living End. Tak się jednak nie stało i w rezultacie przekaz filmu jest dziś tak samo aktualny, jak na początku lat 90'. Tym samym obraz Gregga Arakiego zapisał się w historii światowej kinematografii jako opowieść o miłości dwóch zbuntowanych mężczyzn, którzy walczą o odrobinę szczęścia w świecie sparaliżowanym strachem przed AIDS.

The Living End miał być pierwotnie filmem czarno-białym, tak jak wcześniejsze niskobudżetowe obrazy Arakiego, jednak ostatecznie został zrealizowany w kolorze. Zdjęcia do filmu powstawały na przełomie jesieni i zimy w 1990 roku. The Living End realizowano w iście spartańskich warunkach – w biegu i z licznymi przerwami, wynikającymi z grafików aktorów. Film jest owocem współpracy zaledwie kilku osób – reżysera (i zarazem operatora kamery), dźwiękowca, oświetleniowca oraz asystentów.

O reżyserze

Gregg Araki urodził się w 1959 roku w Los Angeles w stanie Kalifornia. Kształcił się na Uniwersytecie Południowej Kalifornii, a w 1985 roku otrzymał tytuł Master of Fine Art w produkcji filmowej. Jego debiutem reżyserskim był niskobudżetowy film Three Bewildered People in the night. Pięć lat później odbyła się premiera The Living End, za który przyznano Arakiemu nominację do Nagrody Głównej Jury na Sundance Film Festival. Jego trzy kolejne filmy: Totally F***ed Up, Doom Generation – Stracone pokolenie i Donikąd, znane jako Teenage Apocalypse Trilogy, zyskały uznanie krytyków filmowych na całym świecie. Obraz Donikąd był nominowany do nagrody dla najlepszego film na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Katalonii w 1997 roku. Produkcje Gregga Arakiego święciły triumfy również na festiwalach w Bergen, Brisbane, Gijón, Locarno, Seattle, Los Angeles, Rotterdamie, Princetown i Sitges. Za swoją dotychczasową twórczość reżyser otrzymał łącznie 6 nominacji i 8 prestiżowych nagród. Gregg Araki jest uznawany za jedną z najważniejszych postaci nurtu New Queer Cinema. 

Aktorzy

Craig Gilmore (JON) – dzięki roli w The Living End zadebiutował w filmie długometrażowym. Jego współpraca z Greggiem Arakim nie zakończyła się na jednym obrazie – Gilmore wystąpił także w kolejnym filmie reżysera - Totally F***ed up.

Rola w The living end wyznaczyła nowy kierunek w jego karierze aktorskiej i pomogła mu odciąć się od wizerunku miłego chłopaka z sąsiedztwa.

Podczas swojej przygody z filmem Craig Gilmore na własnej skórze odczuł problem dyskryminacji gejów przez innych gejów. „Jestem zmęczony tym, że geje dyskryminują się nawzajem. To naprawdę zniechęcające, gdy homoseksualny reżyser boi się ciebie zatrudnić tylko dlatego, że jesteś gejem. Skala zjawiska homofobii jest doprawdy niedorzeczna”. Craig Gilmore otwarcie przyznaje, że jest dumny z bycia aktorem-gejem.

Mike Dytri (Luke) zajmuje się aktorstwem właściwie od urodzenia. Początkowo występował w programach telewizyjnych i reklamach. Zanim otrzymał gwiazdorską rolę w The Living End zagrał jeszcze w niezależnej produkcji Life is nice.

Darcy Marta (Darcy) – początkowo pojawiała się gościnnie w serialach: 21 Jump Street,  Married People, Mr Belvedere i MacGyver. Występowała również w licznych filmach telewizyjnych oraz takich produkcjach, jak. Marat Sade, The Suicide i The Lizard King. Zanim dołączyła do obsady The Living end współpracowała z Greggiem Arakim przy projekcie Three bewildered people in the night.

Scot Goetz (Peter) wielokrotnie występował na scenie oraz w licznych produkcjach telewizyjnych i filmach (m.in. Nie ufaj znajomemu). Niedawno pojawił się też w nowojorskiej premierze filmu Dennisa Coopera - The Undead. W karierze aktorskiej pomogła mu wiedza wyniesiona z zajęć na wydziale teatralnym Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles (UCLA) i Amerykańskiego Konserwatorium Teatralnego w San Francisco.

Mary Woronov (Daisy) jest już weteranką amerykańskiego kina niezależnego. Karierę aktorską zaczynała w słynnej Fabryce – pracowni Andy'ego Warhola. Uznanie wśród reżyserów filmów głównego nurtu osiągnęła po tym, jak jej nazwisko pojawiło się w czołówce Eating Raoul oraz Klasowo-łóżkowych potyczek w Beverly Hills. Mary Woronov jest nie tylko znaną aktorką, ale również cenioną malarką.

Johanna Went (Fern) należy do grona najważniejszych nowojorskich artystek. Jej występy można było podziwiać w bardzo zróżnicowanych miejscach - począwszy od klubu FUCK!, a skończywszy na Lincoln Center. Po zakończeniu zdjęć do The Living End artystka dwukrotnie współpracowała jeszcze z Greggiem Arakim –  wystąpiła w znanym Totally F***ed Up, a następnie pojawiła się także w Doom Generation – Straconym pokoleniu, którego polska premiera odbyła się w 1997 roku. Sylwetka oraz twórczość Johanny Went stały się inspiracją do powstania dokumentu, zrealizowanego przez Shirley Clarke.