Opis:
Przepojone dogłębną autopsją i przednim humorem, bezpretensjonalne scenki rodzajowe z życia stambulskich kobiet, dziewczynek, transwestytów, ciot czy gejów, do suchej nitki skąpane w lokalnych realiach, dla nas całkiem egzotycznych.
„Zabójstwa proroków” są inspirowane takimi dziełami jak „Imię róży” czy „Siedem”, gdzie psychopatyczny morderca-„moralista” wykańcza jednostki uznane przezeń za niegodne, by żyć, postępując według pewnego klucza, zaczerpniętego z tajemnej księgi, najczęściej z Biblii (w „Siedem” giną grzeszący na kolejne z siedmiu sposobów uznawanych w chrześcijaństwie za „główne”), a u Somera oczywiście z Koranu: niepogodzony z własnym, w dodatku w jego pojęciu „upodlającym”, bo biernym homoseksulizmem i ukrywający go szef wielkiej sieci sklepów przenosi swój „grzech” na tych, z którymi go popełnia, mordując po stosunku „koleżanki”, których oficjalne męskie imiona są imionami wymienionych w Koranie proroków, każdej ofierze gotując taką śmierć, jaką zginął jej koraniczny imiennik (ostatnim, który ma umrzeć rozpięty na specjalnym urządzeniu do seksu S/M, jest 19-letni, na szczęście fałszywy „Jezus”...).
